Overdracht van WAR-voorzitterschap: van Arend Mosterd naar Arthur Wilde
Met het overdragen van de voorzittershamer geeft Arend Mosterd het voorzitterschap van de Wetenschappelijke Adviesraad door aan Arthur Wilde. In een gesprek met beiden blikken we terug op wat is opgebouwd en kijken we vooruit naar de rol van de WAR in een veranderend onderzoekslandschap.
Door: Hanneke Reinders
Toen Wiek van Gilst, voormalig Wetenschappelijk Adviseur bij de Hartstichting, zes jaar geleden aan Arend vroeg of hij voorzitter van de WAR wilde worden, voelde het heel vanzelfsprekend om daar ja op te zeggen. Arend Mosterd, cardioloog in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort: “De Hartstichting vervult een essentiële rol in het cardiovasculaire onderzoekslandschap in Nederland. Ik vond het heel zinvol om daar aan bij te dragen.”
Hij voegt terugkijkend toe: “ik vond het bovendien erg leuk, ik heb altijd een prettige samenwerking gehad met de andere WAR-leden. Het is een leuke club mensen met fijne dynamiek en positieve sfeer. Je merkt dat mensen er niet zijn om hun eigen stempel te drukken.”
Klinische studies nadrukkelijker op de agenda
Een van de ontwikkelingen waar Arend met veel tevredenheid op terugkijkt, is de aandacht voor klinische studies. “Clinical trials stonden vroeger minder vanzelfsprekend op de agenda van de Hartstichting,” zegt hij. “Het gaat dan vaak om vraagstukken waar geen commercieel belang voor is.
Bijvoorbeeld een onderzoek naar bloedverdunners bij SCAD, dat is een spontane scheur in de wand van een van de kransslagaderen: een probleem dat met name bij vrouwen een hartinfarct kan veroorzaken. Misschien komt daar wel uit dat het beter is om geen bloedverdunners te geven. Gelukkig zijn er gezondheidsfondsen zoals de Hartstichting die dit soort onderzoeken wel mogelijk maken.”
Meer verschillende perspectieven
Aantredend voorzitter Arthur Wilde is cardioloog en emeritus hoogleraar cardiologie aan het Amsterdam UMC, met speciale aandacht voor genetische oorzaken van hartritmestoornissen. Van 1999 tot 2006 was hij ook lid van de WAR. In de afgelopen decennia heeft hij de WAR duidelijk zien veranderen: “Eerder was de WAR smaller georganiseerd en zaten er vooral onderzoekers in.
De focus lag sterker op de beoordeling van individuele onderzoeksprojecten, er waren nog geen consortia. Nu is de WAR veel breder en meer multidisciplinair. Die input vanuit verschillende perspectieven is ontzettend waardevol. Zo denkt bijvoorbeeld huisarts Jochen Cals actief mee vanuit de eerstelijn. Hij kijkt toch anders naar vraagstukken dan wij vanuit het ziekenhuis vaak doen en dat is heel waardevol.”
De kracht van consortia
De opkomst van consortia heeft het onderzoeksveld veranderd. Zowel Arend als Arthur zien dat deze manier van werken veel heeft gebracht. Consortia zorgen voor samenwerking en vaak ook voor sneller resultaat en meer impact. Arend noemt FIT-HEART als voorbeeld van een consortium waarin verschillende disciplines elkaar echt hebben gevonden: van inspanningsfysiologie en sportcardiologie tot gedragswetenschap: “Ze kijken niet alleen naar beweging voor mensen met hart- en vaatziekten, maar ook wat topsport en amateursport met je hart doet.”
Tegelijkertijd benadrukken beiden dat consortiumvorming geen doel op zich mag worden. Arthur: “Samenwerking is waardevol, maar het mag niet het enige argument zijn om financiering te verlengen. Uiteindelijk moet ook de inhoudelijke meerwaarde zichtbaar blijven.” Goede evaluatie van lopende projecten en consortia wordt daarom steeds belangrijker.
Meer aandacht voor evaluatie
Op dat punt ziet Arthur een belangrijke opgave voor de komende jaren. “We zouden nog meer aandacht kunnen hebben voor de evaluatie van projecten: wat heeft een programma uiteindelijk opgeleverd, en wat betekent dat voor toekomstig beleid? Het is taaie materie, want hoe beoordeel je nou of iets succesvol was? Een vraag die ook speelt bij andere gezondheidsfondsen. Als je daar antwoord op hebt, kun je daar ook beter beleid voor maken. En het is een afweging of de Hartstichting voor die evaluatie geld beschikbaar kan en wil stellen.”
Dekkerbeurzen als talentontwikkeling
Als het gaat om impact op de lange termijn, zijn Arend en Arthur het eens: het Dekkerprogramma behoort tot de belangrijkste instrumenten van de Hartstichting. “Heel veel mensen die nu op belangrijke posities zitten in het Nederlandse cardiovasculaire veld, hebben in hun jonge jaren een Dekkerbeurs gehad,” zegt Arthur. “Dat laat zien hoeveel het betekent voor loopbanen.”
Arend benadrukt daarnaast de symbolische waarde van de jaarlijkse uitreiking. “Het is belangrijk om een toekenning ook echt te vieren. En het is leerzaam om in een grote zaal over je onderzoek te vertellen aan een breed publiek.” Voor jonge onderzoekers vormt het programma daarmee niet alleen een financiële impuls, maar ook een belangrijk moment van zichtbaarheid en bevestiging.
Beoordeling kan niet alleen op papier
Beiden benadrukken dat een persoonlijke presentatie bij het beoordelen van aanvragen voor een Dekkerbeurs heel belangrijk is. Arend: “Soms heb je op papier al een eerste idee voor je voorkeur, maar die kan 180 graden draaien nadat je de presentaties hebt gezien.”
Arthur voegt toe: “Waar tegenwoordig de geschreven aanvragen misschien met hulp van AI zijn gemaakt, wordt het steeds belangrijker om mensen live te spreken over hun ideeën en of ze echt weten waar het over gaat.” Om die reden lijkt het hen ook niet verkeerd om na te denken of de WAR een lid nodig heeft met veel verstand van AI.
Fysieke aanwezigheid van belang voor goed advies
Arend kijkt positief naar de toekomst van de WAR: “Arthur brengt veel ervaring mee als arts, onderzoeker en voormalig wetenschappelijk adviseur van de Hartstichting. Hij kan goed luisteren, zaken afwegen en tot een helder advies komen. Dat is precies wat je als voorzitter nodig hebt.”
Arthur raadt aan de nieuwe Wetenschappelijk Adviseur aan om regelmatig aanwezig te zijn op het kantoor van de Hartstichting: “Juist de niet-geplande overlegmomenten zijn heel waardevol om elkaar verder te helpen.”
Arend kan dit beamen. Toen hij in 2020 begon als voorzitter, waren de vergaderingen door de COVID-19 pandemie noodgedwongen online. “Ik vond het veel fijner om als WAR fysiek bij elkaar te komen. Het is een netwerk van betrokken mensen uit het veld. Er is veel bereidwilligheid. Dat merk je ook aan het feit dat mensen uit Groningen of Maastricht vier keer per jaar naar Utrecht komen voor de WAR-vergadering.”
Interessant voor jou
Het laatste nieuws voor professionals
